عنوان مقاله: « خلاقیت افزایش یافته در افراد مبتلا به اتیسم، مرتبط با بیش فعالی »

تاریخ انتشار: فوریه 2025 (نسخه آنلاین: 9 ژانویه 2025)

لینک دسترسی به مقاله: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/39786819/

خلاصه دستاورد علمی

این مقاله به بررسی ارتباط میان خلاقیت در افراد مبتلا به اختلال طیف اتیسم و حضور هم زمان بیش فعالی و نقص توجه ADHD می پردازد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که بالا بودن سطح خلاقیت در افراد مبتلا به اتیسم ممکن است تحت تأثیر تغییرات شناختی ناشی از بیش فعالی باشد.

مطالعه بر روی نحوه هم گرایی فرایندهای مغزی مرتبط با اتیسم و بیش فعالی تمرکز دارد و نشان می دهد که تعامل میان الگوهای توجه، پردازش حسی و عملکرد اجرایی، که در هر دو اختلال قابل مشاهده است، می تواند منجر به افکار واگرا و ایده های خلاقانه شود. این تحقیق همچنین به بررسی تفاوت های فعالیت مغزی و مکانیسم های عصبی مرتبط با خلاقیت در افراد دارای هر دو اختلال پرداخته است.

اهمیت مطالعه

یافته های این مقاله می توانند در طراحی برنامه های توانبخشی یا استفاده از ابزارهای شناختی برای بهره برداری بهتر از پتانسیل خلاقیت در افراد دارای شرایط مشابه، مؤثر باشند.

اطلاعات و چکیده منتشر شده از مقاله

Enhanced creativity in autism is due to co-occurring attention-deficit/hyperactivity disorder

Emily C. Taylor, Małgorzata A. Gocłowska, Mitchell J. Callan, Lucy A. Livingston

Journal of Psychopathology and Clinical Science

DOI: 10.1037/abn0000910

PMID: 39786819

چکیده مقاله

این مقاله به موضوع پیوند میان خلاقیت و اتیسم پرداخته و این فرضیه قدیمی که افراد مبتلا به اتیسم خلاقیت بیشتری دارند را بررسی می کند. بااین حال، شواهد به دست آمده در این زمینه محدود به مطالعات کوچک و نمونه های غیربالینی بوده است.

هدف پژوهش: مطالعه بررسی می کند که آیا خلاقیت در افراد مبتلا به اتیسم پس از در نظر گرفتن قابلیت شناختی کلی و حضور هم زمان بیش فعالی/نقص توجه (ADHD) همچنان برجسته است یا خیر.

روش شناسی: مشارکت کنندگان: 352 بزرگسال شامل افراد مبتلا به اتیسم و غیر اتیستیک، هماهنگ شده بر اساس سن، جنسیت، و توانایی شناختی عمومی.

ابزار تحقیق: آزمون خلاقیت مبتنی بر تفکر واگرا و ثبت گزارش خلاقیت های واقعی و رفتارهای خلاق در زندگی روزمره.

یافته ها: در آزمون تفکر واگرا، هیچ تفاوت قابل توجهی بین گروه های اتیسم و غیر اتیستیک مشاهده نشد. افراد مبتلا به اتیسم در خودگزارش دهی خلاقیت های واقعی و رفتارهای خلاقانه موفق تر عمل کردند، اما این تفاوت ها پس از در نظر گرفتن ADHD، دیگر وجود نداشت.

نتیجه گیری: خلاقیت بیشتر که در برخی افراد اتیستیک مشاهده می شود، به احتمال زیاد ناشی از حضور هم زمان بیش فعالی ونقص توجه  است.

اهمیت بالینی: این نتایج بر نقش عوامل هم زمان (مانند ADHD) در خلاقیت افراد مبتلا به اتیسم تأکید می کند و درباره استفاده از قدرت های شناختی خاص این افراد در درمان های روانشناختی و برنامه های توانبخشی پیشنهاداتی ارائه می دهد. این مطالعه همچنین استفاده از رویکردهای مبتنی بر “نقاط قوت” را در مدیریت این اختلالات برجسته می سازد.